درف

تقریبا همه ما به نوعی از لحظه شروع به شکار تا رسیدن به نخجیر و پاسی از روز به صورت لحظه به لحظه تب شکار سرا پای وجودمان را فرا می گیرد

تا جایی که من تحقیق کرده ام این یک حس مشترک بین ما شکارچیان است،از کجا اب می خورد نمیدانم ولی شاید به همان ایده روزی را خدا صبح زود تقسیم می کند، یا

تحرکات دنیا وحش و تکاپوی اشان برا ی غذا و جابجایی و نقل مکان باشد

پر واضح است که حیوانات و پرندگان هنوز تحت تاثیر زندگی ماشینی و ….قرار نگرفته اند، هنوز هم دم دمه های غروب به لانه و کاشانه خود می روند طول شب را به استراحت و هضم غذای روزانه خود می پردازند و دوباره روز از نو وروزی از نو،بحث من این نیست که این چرخه از دیر باز بوده و ادامه دارد

ولی در کل وقتی به شکارگاه می رویم معمولا سوای انرژی تازه که داریم در هنگام پیش از طلوع و یا لحظه های غروب افتاب انسان یک حال و هوای

پرامیدتری دارد،بارها برای خود شما  اتفاق افتاده که مثلا صبح علی الطلوع را با گامهای اهسته و نجوا کردند حرکت می کنید و تقریبا مسلح و گوش به زنگ هستید

ولی این حرکت از ده صبح تا سه یا چهار بعد از ظهر همان روز رنگ کمتری دارد معمولا بلند بلند حرف می زنید و یا شوخی کردن تان گل می کند

یا زیر سایه درختی کفشها را از پا در می آورید و استراحت می کنید،دوربینها را کناری می گذارید و….

ولی دوباره با حال و هوای غروب نفس در سینه های حبس می شود و به حا ل و هوای صبح بر می گردید

عجب شور ونوایی دارید این شکارچی بودند، بقیه را خودتان حدس بزنید آیا چنین نیست؟

به عکسهای امیدواری نگاه کنید هم لحظه طلوع و هم غروب افتاب را در یک تصویربرایتان گذاشته ام انشالله که دست پر برگردید!

در این تصویر از دو صحنه مختلف لحظه های امیدواری صبح و عصر میکس شده قضاوت با خود شما