درف

ای بابا من فکر کردم نو آوری کردم ظاهرا جی پی اس از قبل از پیدایش کره زمین هم بوده ما نمیدانستیم

یکی بخرید دیگه دیر میشه هاااا

بعضی وقتها پیش می اید که از مطبوعات و کتب دور هستید و یک جایی مثل آسایشگاه پادگان یا مثلا یک هتل خارج از شهرو دیارتان موقت می گذرانید

چندبار کانالهای تلویزیون را عوض میکنید،سوژه مناسبی پیدا نمیشود با الاجبار یک برنامه را با بی میلی نگاه میکنید

یا مثلا کمی کنار پنجره هتل بیرون را تماشا میکنید و میروید سر کشوی میز یا کمدی که اونجاست یک کتاب مثلا پلیسی را پیدا میکنید که مسافر قبلی آنرا جا گذاشته یا…

شروع می کنید به خواندن در حالی که کتاب مورد علاقه اتان نیست ولی بالاخره چاره چیه؟!

بایستی یک جورایی وقت را پر کنید اما…

اصل این مقدمه سازی سر این موضوع است

ما وشما در دنیا شکار و طبیعت به چه نوع پرندگانی ، یا حیواناتی، یا در برنامه های مستند تلویزیونی راز بقا به چه برنامه ای بیشتر علاقه داریم؟

من که راستش اصلا به برنامه یا مواردی از قبیل حیوانات و پرندگان دریایی علاقه ندارم، فقط یک جزیی به ماهیگیری و کمی هم به شنا در دریا همین!

ولی باور کنید به پرندگان و جوندگان حتی حشرات ریزه میزه خشک زی  و کنار اب زی مانند اردکها و غازها ووو

اینقدر علاقه نشون میدهم که کوچترین متن درسی از سال اول ابتدایی تا الان که موردش یک مورچه وملخ یا یک فیل بوده همه را حفظم که اگر اغراق نکنم

صحفه چند بود یا کدوم سطر بود و عکسش در چه زاویه ای چاپ کرده بودن هنوز بیاد دارم!

از روباه وزاغ تا کلیله و دمنه الی آخر

برنامه های تلویزیون نیز همینطور مثلا به برنامه های علمی از طوفان و کهکشانها تا گسترش وفرسایش زمین وزمان و بویژه عالم حیوانات و پرندگان

به تصویر نگاه کنید ایا چهره این پرندگان دنباله ی این نوشته را بخوانید

خاطره ای که اینجا برای شما می نویسم یکی از لبخندستانهای وخاطرات شیرین شکارچی هاست

همانطوری که دوستان طبیعت دوست مستحضر هستید بیشتر دلخوشی ما به همین قصه ها و نقل قولها که در دامان زیبای طبیعت اتفاق می افتد است.

برخلاف ایده تعدادی که اصلا از این ماجراها خبر ندارند،وفکر می کنند ما شکار کش هستیم،یا به دیده ها وبرچسب های گوناگون به اصطلاح خودشان با ما مخالف هستند.

ولی من به جرات می توانم به همه اطمینان بدهم که این همه تجملات و بند وبساط وابزار کوه و شکار فقط به خاطر علاقه است،

نه به خاطر گوشت وپوست شکار خب بگذریم:

اما خاطره کوله پشتی

همانطور که میدانید،داشتن یک تفنگ،و یک کوله پشتی و دوربین وچندتا فشنگ گرچه لازمه شکار است ولی به تنهایی کافی نیست

اگر هوشیاری وذکاوت و فوت آخر را ندانی فقط وقت تلف کردن و در نهایت سرد شدن است

کسانی را می شناسم که پول هنگفتی بابت تهیه سلاح و ادوات می دهند و پس از چند بار تلاش زمین وزمان را به دشنام میگیرند

و تفنگشان را می فروشند و چندتا اشی مشی میخرند میروند یک گوشه دنج برای خودشان وشکارچی شدن را به کلی فراموش میکنند.

خب بنده خدا از همان اول خودت را انگشت نمای خلق خدا نکن

درمیان شکارچی ها عشایر غیور این مملکت از همه با هوشتر و زرنگتر هستند

یا به قول خواجه شیراز:

یارب این بچه ترکان چه دلیرند به خون      که به تیر مژه هر لحظه شکاری گیرند

البته عشایر فقط به یک تیره یا قبیله خاصی منظورم نیست و شعر بالا را من تفننی چاشنی کرده ام

یادم هست با یک عده از دوستان به شکار رفته بودیم،در کوههای سر به فلک کشیده فارس موشکافانه به دنبال ترفه بودیم گروه متفرق شد و قرار برا این بود که

به اصطلاح هرکس دره ای را جرگه کشی کند و خوب با دوربین برانداز کند،

یکی از دوستان تازه شکارچی امان کوله پوشتی اش را گوشه ای گذاشته و خودش محو جستجو با دوربین شده بود

با کمی جابجایی کوله پشتی را گم کرده بود

ایشان میگفت هرچه گشتم کوله پشتی را ندیدم به ناچار خودم را به بالای تپه رساندم دوستی از عشایر با ما بود به ایشان گفته بود

ببخشید اون پایین کوله پشتی ام فراموش کردم لطفا میتوانی بیاوری

می گفت این دوست مان خیلی سریع رفت پایین و کوله پشتی را برداشت و آورد

گفتم رفیق راستش گم کرده بودم به این زودی چطور پیدا کردی؟